U bevindt zich hier: Home > Wat wil JIJ weten? > Ervaringsverhaal

Ervaringsverhaal

Een samenwonende man, tegen de zestig, komt bij me langs voor een intake. Meneer en ik kennen elkaar nog van jaren terug, toen we samen een leefstijltraining hebben doorlopen. In die tijd werd gezegd dat de leefstijltraining “aangepast moest worden aan de cognitieve capaciteiten van cliënt”. Ik herinner me dat het traject stroef verliep. Meneer kwam op mij over als iemand die nog niet happig was op het veranderen van zijn alcoholgebruik. In contact was hij wat stug en liet hij zijn vriendin veelal het woord doen. Daarnaast ging hij maar mondjesmaat aan de slag met de zogenaamde huiswerkopdrachten. Voor mij, destijds minder bekend met de mogelijkheden en onmogelijkheden van mensen met een LVB, was het zoeken om de behandeling goed te laten aansluiten. Uiteindelijk verdween meneer geleidelijk uit beeld, zonder dat de behandeling succesvol was afgesloten.

Inmiddels zijn we beiden een aantal jaren verder. De situatie van meneer is veranderd; zijn moeder die destijds de zorg en bescherming voor hem regelde is niet meer. Een nieuwe liefde lijkt deze positie ingenomen te hebben. De drang naar alcohol is gebleven, de hoeveelheid alcohol flink toegenomen. Zelf ben ik inmiddels meer thuis in de doelgroep van mensen met een LVB. Het contact loopt van meet af aan een stuk soepeler. De intake is korter, eenvoudiger. Het vervolgtraject is helder: ook al hebben we geen IQ-gegevens van meneer, we gaan met de ervaringen die we vanuit het verleden hebben van meet af aan inzetten op een behandeling binnen het LVB-team. Eerst regelen we een crisis-/detoxopname, want het krat bier dat meneer dagelijks drinkt zorgt voor een vlotte toename van depressieve klachten en ook lichamelijk doet het hem meer kwaad dan goed. Meneer is op sociaal vlak onzeker over zichzelf. Hij kent dan ook de nodige angst voor zowel de crisis-/detoxopname – een week lang samen zijn met vreemden! – als voor de groepsbehandeling Minder drank of drugs. Maar nu de somberheid de overhand neemt en meneer merkt dat het zo niet langer gaat, stemt hij in met het voorstel. Zo gezegd, zo gedaan.

Na een week crisis-/detoxopname komt meneer weer langs. Hij heeft het lichamelijk zwaar gehad – maar wat was het fijn tijdens de opname. De sfeer was goed en tot zijn eigen verbazing had hij leuke contacten binnen de groep. Hij kon, kortom, prima overweg met vreemden. Dat geeft meneer moed voor de groepsbehandeling.

In deze behandeling, waar meneer eenmaal per week deelneemt aan de groep en eenmaal per week een individuele afspraak heeft, zet hij zich actief in. We zien hem opener worden en op sociaal vlak groeien, week in week uit. Na twaalf intensieve weken is het tijd voor een afsluiting. Zoals gebruikelijk binnen Minder drank of drugs doen we dit met de nodige complimenten, taart én een diploma. De tranen staan meneer in de ogen wanneer hij, voor het oog van de groepsgenoten, zijn eerste echte diploma in ontvangst mag nemen.

Met de juiste insteek, bejegening en een behandeling op maat, komen we samen tot een goed resultaat. Meneer is blijvend gestopt met drinken en weet de weg naar de hulpverlening indien nodig te vinden.

Sytske Wessels, psycholoog